خواص خرمالو

معرفی میوه خرمالو

خرمالو میوه ایست از طبقه گیاهان گلدار دو لپه ای، راسته خلنگ سانان، تیره خرمالوئیان و سرده خرمالو که دارای چندین نوع می باشد. این میوه علاوه بر اینکه لذیذ است و طرفداران زیادی دارد دارای خواص زیادی از دید طب سنتی می باشد. از چوب درخت آن هم به دلیل کیفیت بسیار بالا و زیبایی که دارد در صنعت ساخت وسایل چوبی نیز استفاده می شود. این میوه را می‌توان به صورت تازه، خشک، مربا، خام یا پخته مصرف کرد.

همگی گیاهان سرده خرمالو، دارای میوه‌های خوراکی نیستند. چند گونهٔ مهم خوراکی این میوه شامل موارد زیر هستند:

خرمالوی ژاپنی (Diospyros kaki): گونه‌ای است که در میان خرمالوها بیشترین تولید جهانی را به خود اختصاص داده و در سطح وسیعی کشت می‌شود. این گونه که بومی چین است خوش‌طعم بوده و برگ‌هایی پهن و سفت دارد. ابتدا به جهت استفاده از میوه آن، در سایر نواحی آسیای شرقی پرورش یافت و بعدها در دهه اول سده نوزدهم به کالیفرنیا و جنوب اروپا معرفی شد. رقم ژاپنی «هاچیا» به‌طور گسترده کشت می‌شود. این میوه دارای تانن بالایی است که میوه نارس را گس و تلخ می‌کند. با بالغ شدن میوه، سطح تانن کاهش می‌یابد. خرمالوهایی مانند «هاچیا» باید پیش از مصرف، کاملا رسیده باشند. زمانی که این میوه رسید، بافتی ژله‌ای و ضخیم تشکیل می‌شود که در پوسته‌ای نازک و مومی قرار گرفته‌است. از نظر تجاری و به‌طور کلی، این میوه دارای دو نوع گس و غیر گس است. هاچیای قلبی‌ شکل رایج‌ترین نوع خرمالوی گس است که حاوی سطوح بسیار بالایی از تانن‌های محلول است. تانن‌ها به روش‌های مختلفی از بین می‌روند، مثلا می‌توان خرمالوی گس را به‌مدت چند روز در کاغذی پیچیده و در معرض نور قرار داد. وجود اتیلن در محیط، این فرایند را تا حد زیادی تسریع می‌کند. برای مصارف خانگی، راحت‌ترین و مؤثرترین فرایند، این است که خرمالوهای در حال رسیدن را در یک ظرف تمیز و خشک به همراه سایر انواع میوه که در حین رسیدن، مقادیر زیادی اتیلن تولید می‌کنند، نگهداری کرد.